درباره حكم ديوان عدالت اداري به انحلال انجمن صنفي روزنامه نگاران
سيد ابوالحسن مختاباد دیروز نوشت:
« پس از یک سال از اعتراض انجمن صنفی روزنامه نگاران به دیوان عدالت اداری درباره دیدگاه وزارت کار که انتخابات انجمن راغیر قانونی می دانست این اعتراض از سوی دیوان عدالت اداری رد شده است.
در اینجا مقصر کیست؟
قاعده اين است كه از قانون تفسير مثبت داده شود اما از قرار اينجا ديوان عدالت اداري سعي كرده سياسي كاري كند و نهادي با ۴ هزا عضو را قرباني يك ندانم كاري كند كه چند سال قبل شير پاك خورده اي در وزارت كاريادش رفت كه سفت كاري هاي لازم را در اين زمينه در نوشتن آيين نامه هاي مربوطه لحاظ كند. »
اما به اعتقاد من روشن است که نهادی مانند انجمن صنفی روزنامه نگاران به چه دلیل دچار این مشکل می شود:
آفت طاووس آمد دم او ....
بله مشخص است كه در كشور ما نهادي اگر بخواهد تا اين اندازه اوج بگيرد قطعا به شكلي با آن برخورد مي شود. پاشنه آشيل انجمن هم بدون شك همين تعداد بيش از ۴ هزار عضو آن است كه به نطر من موجبات نگراني برخي را فراهم آورده است.
مشي و عملكرد دولت نهم در قبال مطبوعات و اهالي رسانه ها گوياي آن است كه قطعا انجمني را با چنين طول و عرضي تحمل نخواهند كرد و در نهايت مجموعه اي فشل و خاموش را مي پسندند.
بي جهت نيست كه از قوطي كميسيون ماده ده احزاب تشكلي سياسي به اسم روزنامه نگاران بيرون مي آيد كه در آن از فلان آقاي راننده روزنامه تا فلان آقاي منشي و دفتردار و كذا عضو هستند و تنها كاري كه ازشان برمي آيد بيانيه دادن براي راهپيمايي در روز ... است.
كوتاه سخن اينكه از دولتي كه در مدت سه ساله فعاليت خود اين اندازه مطبوعه را به تعطيلي كشانده و در تدارك ايجاد چندين و چند مطبوعه خود ساخته است ، هيچ بعيد نيست كه انجمن صنفي فعلي را به كل تعطيل و انجمني از نو و همسوي خود بنيان كنند.
درباره ابعاد مختلف تعطيلي و تاثير انحلال انجمن به زودي مطالبي را در اينجا منتشر مي كنم.